Heelt de tijd alle wonden?

De tijd heelt alle wonden is een huizenhoog cliché waar ik de laatste dagen vaak aan moet denken. Er was een tijd dat ik ook echt geloofde dat er veel waarheid in die zin zat. Het kon toch ook niet anders als je terugdenkt naar hoe het leven eigenlijk verloopt? Tal van vrienden die op een bepaald moment zo’n belangrijk onderdeel van je leven waren heb je vast al jaren niet meer gesproken. En lig je daar wakker van? Misschien de eerste maanden maar nu, zoveel jaar later, toch al lang niet meer?

Een paar dagen geleden dan. Een onschuldig telefoontje tijdens het werk. Of ik even aan de lijn kon komen. Ik protesteerde eerst nog even: “ik ben even druk bezig”. Dat ik toch maar beter aan de lijn kon komen zei mijn baas met de nodige nadruk. Er vast van overtuigd dat mijn hond weer eens was weggelopen stond ik al klaar met de juiste woorden om de kinderen te troosten. Het was niet de hond. Het was een smerige hartaanval tijdens een wandeling in het bos en de man die mij opgevoed heeft was er niet meer. Blakend van gezondheid de laatste keer dat ik hem zag. Plannen aan het maken voor een verre reis om nog eens te genieten in de herfst van zijn leven. Eindelijk de vruchten aan het plukken van een leven lang hard werk.

Dat is ook hoe ik mijn vader nu voor mij zie de laatste dagen. Als een man die zich krom heeft gewerkt om er niets aan te hebben. Ik stond ging in automatische piloot vanaf ik het nieuws hoorde en begon alles op orde te brengen. De notaris contacteren voor het testament, de begrafenis regelen en de hele administratie in orde brengen. Ik liet geen traan en zo voelde ik me ook de hele tijd. Incapabel tot de meest simpele menselijke emoties. Leeg vanbinnen. Mijn vrouw deed haar best er voor me te zijn maar schrok zich denk ik kapot over hoe weinig emoties ik die eerste dagen toonde. Het was ook geen toneel: ze waren er gewoon niet. En… er bleek een lastige complicatie te zijn. Mijn vader had voornamelijk schulden, en ook geen uitvaartverzekering. Daar sta je dan, ruim 7000 euro voor een uitvaart die je zelf op zult moeten brengen als nabestaande.

Tot ik vanmorgen eindelijk mezelf een weg baande naar het huis waar ik ben opgegroeid. Waar papa en ik jaren alleen hebben doorgebracht als mannen onder elkaar. Hij was niet het sentimentele type dus veel aandenkens waren er niet. Ik verzamelde alle papieren die van belang konden zijn en besloot nog even op zolder te kijken. Daar stond een doos met mijn naam op. In die doos een schat aan foto’s en aandenkens. Ik nam de bovenste van de reeks en het was alsof ik door bliksem getroffen was. Ik en papa klaar om op reis te vertrekken. Het was een leuke reis: Venetië, heerlijk warm, veel te zien. Ik als een kleine uk van nauwelijks 10 en mijn vader die zo kenmerkend even in m’n wang kneep. Typisch hem dacht ik en toen stopten de tranen niet meer. De tijd heelt alle wonden zeggen ze dan. Maar soms, heel soms, rijt de tijd ze enkel maar meer open.

Heelt de tijd alle wonden?